“Iedereen die een dierbare verliest, kan vastlopen in het rouwproces”

Debbie is coördinator bij de nieuwe regiolocatie IJmond van Stichting Nabestaandenzorg. Stichting Nabestaandenzorg ondersteunt mensen die kampen met een verlies in hun omgeving. De stichting werd in 2015 opgericht vanuit de overtuiging dat lotgenotencontact een krachtig medicijn kan zijn bij rouw. Haarlem was al die jaren het toneel van de nabestaandenzorg maar inmiddels is de stichting uitgebreid naar omliggende regio’s, met als nieuwste locatie de regio IJmond. Daar zijn vrijwilligers Jolanda Ouwehand en Debbie Versluis (rechts op de foto) samen regiocoördinator. Wij spraken Debbie over de nieuwe regio en over haar bijzondere werk. 

Wat doet Stichting Nabestaandenzorg in IJmuiden?

“Net als op de andere locaties in Haarlem en Haarlemmermeer bieden we allerlei activiteiten aan waarbij we het lotgenotencontact centraal stellen. Mensen gaan er samen op uit, drinken koffie, wandelen samen. En daarnaast bieden we individueel contact. Dan komen we bij mensen thuis voor één op één gesprekken, zo lang als mensen dat nodig hebben.”

Wat bieden jullie nu aan in IJmuiden?

“In februari trapten we af met een lezing. We hebben een maandelijks inloopspreekuur in de bibliotheek van IJmuiden. Het eveneens maandelijkse nabestaandencafé begint op 11 juli. Dat is een koffiemoment waarbij mensen in gesprek gaan. Het doel is het samenbrengen van mensen, zodat ze met elkaar kunnen praten. Wij zijn daarbij om vragen te beantwoorden en een beetje te sturen. In september starten de workshops, denk aan intuïtief schilderen of schrijven. En zo zijn er nog allerlei plannen onderweg. De activiteiten zijn te vinden op de agenda of via de maandelijkse nieuwsbrief.”

Hoe vinden mensen de weg naar jullie activiteiten?

“We werken hard aan onze zichtbaarheid en leggen zoveel mogelijk contact met zorgorganisaties, welzijn en overleggroepen zoals het Netwerk Palliatieve Zorg. Zij kunnen ons bijvoorbeeld een bos bloemen bij een nabestaande laten bezorgen. 'Bloemen na verlies' heet dat. Daaraan zit ons kaartje. Na een week bellen we op om te vragen hoe het met iemand gaat. De bloemen vormen zo een opening voor een gesprek, of iets anders waar mensen behoefte aan hebben.”

Wie kloppen bij jullie aan voor hulp?

“Veel oudere mensen, als zij hun partner verliezen raakt het vaak heel hard en wordt het leven erg eenzaam. Maar bij Wandelen met Verlies haken vaak jongere mensen aan, net als bij de creatieve workshops die we aanbieden. We zijn er voor iedereen. Iedereen die een dierbare verliest, kan vastlopen in zijn rouwproces. Of praten over dat onderwerp lastig vinden. Bij onze bijeenkomsten en workshops weet je dat iedereen daar mee rondloopt en dat werkt verbindend. En dat is een van onze doelen. We brengen mensen bij elkaar.” 

Waar lopen mensen tegenaan als ze iemand verloren hebben waar ze zelf niet uitkomen?

“Een rouwproces is pittig en daar vergissen mensen zich nog wel eens in. Het verlies van een partner, ouders of kind… Dat kunnen hele intense rouwprocessen zijn. Je helpt mensen al door ze te vertellen: het is voor iedereen anders, er is geen tijdslijn en kunt nog heel lang enorme ups en downs hebben. Dat alleen al is soms een verademing om te horen. Je omgeving begrijpt het proces niet altijd. In het begin is iedereen er voor je maar op een gegeven moment denken mensen ‘nu is het wel klaar’. Dan praat je niet meer over hoe moeilijk je het hebt.”

Jullie draaien volledig op vrijwilligers, waar komen die mensen vandaan?

“Veel vrijwilligers werkten voorheen als geestelijk verzorger, in de zorg of in een hospice. Maar dat hoeft niet, belangrijk is wel dat je affiniteit en ervaring hebt met verlies, dat je empathisch bent en écht kunt luisteren. Belangrijk is dat je aandachtvolle aanwezigheid kunt bieden. De vrijwilligers krijgen overigens allemaal een training om nabestaanden goed te kunnen ondersteunen.” 

Hoe ben jij zelf betrokken geraakt bij de stichting?

“Persoonlijk verlies is een rode draad in mijn leven. Ik ben veel mensen verloren door suïcide en wilde iets doen met mijn eigen ervaringen. Daarom heb ik me ook opgegeven om bij de stichting aan het werk te gaan. Daarnaast werk ik bij de Luisterlijn en ook voor het Suïcidepreventiecentrum. Ik ben bijna klaar met mijn opleiding tot geestelijk verzorger en traumatisch-verlies-therapeut. Ik vind het mooi werk. De dood is onderdeel van het leven en daar kun je ook een hele mooie fase van maken voor iemand en zijn naasten.”