annuleren
Passende zorg in de laatste levensjaren

Casussen Proactieve Zorgplanning

Gedurende enkele jaren is er casuïstiekonderzoek uitgevoerd door onderzoekers van de Erasmus Universiteit. Dat heeft de volgende inzichting opgeleverd: 

1.  Houd het gesprek levend
PZP is een proces dat continu onderhoud vraagt. Vroegtijdig vastleggen van behandelgrenzen is een goed begin, maar het is nooit voldoende. Afspraken en notities in het dossier gaan pas echt leven wanneer ze doorleefd worden. Dit betekent: herhalen, concretiseren en steeds opnieuw bespreken – vooral wanneer de situatie van de cliënt verandert. Zonder blijvende aandacht kunnen gemaakte afspraken op een moment van crisis alsnog opengebroken worden.
2.  Werk als netwerk
De kans op succes is groter wanneer PZP wordt georganiseerd als een gezamenlijke verantwoordelijkheid van het zorgnetwerk, in plaats van een taak op de schouders van één professional. Cruciaal hierbij is niet alleen digitale uitwisseling, maar vooral het samen aan tafel zitten (zoals in MDO's). Door signalen te delen, hardop te denken en de verantwoordelijkheid te verdelen, wordt PZP meer dan een afspraak op papier.
3.  Maak naasten mede beslissers
Neem naasten goed mee in de gesprekken over wensen en grenzen, en doe dit zó dat zij het uiteindelijke besluit ook kunnen dragen. Vooral tegen het einde van het PZP-traject is het essentieel om in scenario’s te denken. Bespreek concreet wat er kan gebeuren als het misgaat en laat zien wat 'niet insturen' of 'comfort beleid' in de praktijk betekent (bijvoorbeeld hoe ernstige benauwdheid eruitziet). Dit helpt naasten om in een crisismoment niet in paniek vanaf nul te hoeven beginnen.

Alle casussen uit dit onderzoek zijn verzameld:

Contact
Contact Aanmelden nieuwsbrief